غزل شمارهٔ ۶۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: افاست۷ بیت

می مغانه که از درد شور و شر صاف استبه محتسب ندهی قطره ای که اسراف است

امام شهر ز سرجوش خم نپرهیزدنزاع بر سر ته شیشه های ناصاف است

مذمت می و مطرب ز گمرهی چه عجبکه شیوه دانی شهدش بهین اوصاف است

لباس صورت اگر واژگون کنم، بینندکه خرقه ی خشنم جامه ی طلا باف است

خیال مغبچه ای می برم که غمزه ی اوبلای صومعه داران قاف تا قاف است

گرفتم آن که بهشتم دهند بی طاعتقبول کردن و رفتن نه شرط انصاف است

اگر به صحبت عرفی به سهو بنشینیبه گوش پنبه فرو کن که سر به سر لاف است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات شاعر درباره شراب و می‌گساری می‌پردازد. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که شادی و لذت ناشی از شراب شایسته احترام است و نباید به خاطر آن مورد قضاوت قرار گیرد. او از محتسب می‌خواهد که در برابر می نریزند و به زیبایی‌های موجود در شراب و موسیقی اشاره می‌کند. همچنین، او به انتقاداتی که درباره می و مطرب وجود دارد می‌پردازد و نشان می‌دهد که اینها بخشی از زندگی و زیبایی‌های عاطفی انسان هستند. شاعر با بیانی استعاری به لباس و ظاهری اشاره می‌کند که نشان دهنده زندگی واقعی او و غم‌هایی است که در دل دارد. در نهایت، او به نقد رفتارهای انسان‌ها در ارتباط با زیبایی و لذت می‌پردازد و تأکید می‌کند که رهایی از قید و بندهای اجتماعی و عرفی ضروری است.