غزل شمارهٔ ۵۳۷

قافیه: الاو۶ بیت

ز چشم من مجوش ای گریه هنگام وصال اوکه محجوبست و می سازد هلاکم انفعال او

ز شرح شوقم آتش در پر روح الامین افتداگر غمنامهٔ هجر تو بربندم به بال او

نمیرم زود، غمگین است پیش از مردن یارانکند آغاز شیون تا شود رفع ملال او

پس از مردن گره شد در گلویم گریه، چون دیدمکه جان رو در قفا می رفت از شوق جمال او

بر آرم در لحد آهی که آتش در ملک گیرداگر باشد به جز اسرار عشق از من سوال او

چو مست آمد برون عرفی، چه گویم اهل تقوی راچه سان زد مشعله بر خاک عصمت رنگ آل او

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار درباره غم و شوق عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر از گریه و حسی که در هنگام وصال معشوق به او دست می‌دهد، سخن می‌گوید و اینکه این غم و شوق چقدر او را تحت تأثیر قرار داده است. او بیان می‌کند که از شدت احساساتش، حتی روح‌الامین نیز در آتش شوقش می‌سوزد. همچنین، اشاره دارد که حتی در مرگ نیز این غم و اندوه او را رها نخواهد کرد و با خود به لحد می‌برد. در مجموع، این شعر نمایانگر عشق عمیق و درونی شاعر به معشوقش است که او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.