غزل شمارهٔ ۵۳۶

قافیه: مبشنو۶ بیت

تو ای زاهد برو افسانهٔ باغ ارم بشنوولی از وصف کوی او به بانگ شمه هم بشنو

به ناکامی بمیرد هر که راه عشق پیمایدعنان را نرم کن وین مژدگانی هر قدم بشنو

لب جام است در افسانه آن گه که می نوشیگمان دارم که گویم شمه ای از حال جم بشنو

مپر ای مرغ دل در صیدگاه ناز محبوبانز هر جانب صدای بال شاهین راز هم بشنو

بیا ای آن که بر طرف حریم کعبه می تازیبه گرد کوی او لبیک لبیک حرم بشنو

بیا در سینهٔ عرفی که مالامال غم گردیبه حال او صدای آه درد آلود غم بشنو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زاهدان و پرهیزگاران می‌گوید که به افسانه باغ ارم گوش دهند، اما از وصف محبوب واقعی و کوی او نیز غافل نشوند. او اشاره می‌کند که هر کسی که در پی عشق برود، ممکن است دچار ناکامی شود، اما باید با نرمش در زندگی و امیدواری به جلو حرکت کند. شاعر ماجرای جام می را به عنوان نمادی از لذت و شادی معرفی می‌کند و از عشق و زیبایی‌های آن صحبت می‌کند. همچنین از دل‌باختگان می‌خواهد که از جمع‌آوری شوق و حسرت دست برندارند و به ناز محبوبان توجه کنند. در پایان، شاعر از کسی که در حال زیارت کعبه است و به عشقش می‌تازد می‌خواهد که در کوی محبوبش صداهای خوش را بشنود و به غم خود نیز ناخودآگاه گوش دهد. به طور کلی، شعر درباره عشق، شوق، و اندوه ناشی از آن است.