غزل شمارهٔ ۵۳
بیدادگری روی تو اندازه ی راز استاین رشته به انگشت نپیچی که دراز است
عشق آفت سلطان بود، آرایش بندهاین مسأله در نسخه ی محمود و ایاز است
یا رب تو نگهدار دل خلوتیان راکان مغبچه مست است و در صومعه باز است
خونابه ی حسرت چکد از هز مژه هر گاهبینم که خداوند کسی بنده نواز است
این قهقهه ی عیش که با کبک دل ماستباور نتوان کرد که در چنگل باز است
هر چند که عرفی پی تحقیق شتاب استمشتاب به دنبال، که او بیهده تاز است