غزل شمارهٔ ۴۸۶
از دل غم او دریغ داریماین می ز سبو دریغ داریم
تا در سر کوی تو بلغزندپای از لب جو دریغ داریم
دوزیم ز چاک سینه مرهمزین رخنه رفو دریغ داریم
خود چیست متاع دین که آن رااز روی نکو دریغ داریم
سیراب و معززیم، شایدآب از سگ کو دریغ داریم
عالم همه ریش و آن مه مایک خنده از او دریغ داریم
تو گل به جهان فشانی و ماسنگش ز سبو دریغ داریم
عرفی بد ما مگو که اسراراز بیهده گو دریغ داریم