غزل شمارهٔ ۴۵۵

قافیه: نم۶ بیت

ز بی دردی به امید اجل در عشق مرهونمنه شرم از قتل فرهادم نه از ننگ از مرگ مجنونم

وبال از هوش دان است، از خردگر همچنین خیزدهمان بهتر که ساقی در شراب انداز مجنونم

فغان العطش ناگه به گوش خضر ره یابدبیا ای عشق و بنما ره به سوی چشمهٔ خونم

که در بیرون گلخن بلبلی را در قفس داردکه فریاد وی از عشق، آتشی افروزد به بیرونم

وگر در سایهٔ طوبی برد خوابم، محال است اینکه غم های تو بر بالین بتازد صد شبیخونم

منم کز حرص تاراج متاع درد و غم، عرفیگهی در آستین دست و گهی در جیب گردونم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و دردناک شاعر است. او به امید فرارسیدن مرگ، به عشق خود وابسته است و از این که مانند فرهاد کشته شود یا مجنون بمیرد، شرمنده نیست. شاعر از عقل و خرد خود آگاه است و می‌داند که در عشق، عقل هیچ جایگاهی ندارد. او از ساقی می‌خواهد که عشق را در دلش زنده کند و او را به چشمه خون برساند. شاعر به وضعیت گل بلبل در قفس اشاره می‌کند که عشقش را فریاد می‌زند و این فریاد توجه او را جلب می‌کند. همچنین، او به خواب خیال‌انگیزی در سایه طوبی اشاره می‌کند که هرگز نمی‌تواند غم‌های عشقش را فراموش کند. او در نهایت به احساسات تلخ و دردناک خود اشاره می‌کند که شبیه به دزدی است که درگیر غم و درد است.