غزل شمارهٔ ۴۵۳
دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردمچراغ خانقاه شیخ و آتش خانه شان کردم
ز بیم هجر و امید وصال آشفته دل بودمز حیرت آشنا گشتم، ز خود بیگانه شان کردم
ز سوز مهوشان درد چندان سوختم خود راکه بر شمع مزار خویش پروانه شان کردم
سبوها دوش در مستی شکستم، لیک یک یک رادگر بر چیدم و بوسیدم و پیمانه شان کردم
به بزم بی غمان دوشینه بودم میهمان، عرفیز بس کز بهر دل بگریستم دیوانه شان کردم