غزل شمارهٔ ۴۳

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اباست۷ بیت

صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب استناقوس و تبش در گرو باده ی ناب است

با قسمت خود هر که تو بینی جم و دارا استمحتاجی مردم همه آن سوی حساب است

سیرابی و لب تشنگی از هم نشناسیماین است که آسایش ما عین عذاب است

حرمان مرا شوق دهد نشاء مقصودبس تشنه فرو مرد ندانست که آب است

گر کبک دل من نزند قهقه ی ذوقمعذور همی دار که در چنگ عقاب است

توفیق بهانه است اگر عازم راهیبشتاب که سرمایه ی توفیق شباب است

دی پیر مغان گفت دلم سوخت که عرفیجویای رموز است ولی بیهده یاب است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خراب بودن بتخانه اندیشه قدردانی می‌کند و به ارزش باده ناب اشاره دارد. او به این نکته می‌پردازد که اشخاص بر اساس قسمت خود، وضعیت متفاوتی دارند و در جامعه، همه به نوعی محتاجند. احساس گرسنگی و تشنگی را در زندگی بررسی می‌کند و می‌گوید که آسایش واقعی گاهی به نوعی عذاب تبدیل می‌شود. همچنین به شوق‌های درونی اشاره دارد که می‌تواند باعث رنج شود و در نهایت به بی‌فایده بودن جستجوی رموز زندگی اشاره می‌کند. شاعر این مراحل را به نوعی پردازش می‌کند که همزمان هم بیانگر شادی و هم غم است.