غزل شمارهٔ ۴۱۰

قافیه: ونش۷ بیت

دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونشنه آن خونی که بتوان از گرستن داد بیرونش

به افسون می کند آلوده درد عافیت بخشمبیا ای مرگ و آزادی ببخش از ننگ افسونش

ز گلگون کی نهد منت به دوش کوهکن شیرینکه ساق عرش غیرت می برد بر پای گلگونش

اگر در جلوه گاه حسن آید عشق بی پرده شود معلوم بر لیلی، که لیلی بود مجنونش

نمی دانم چه امیدم به آن لب هاست، می دانمکه دارد خنده بر امید من، لب های میگونش

به تیر غمزه اش نازم که صد جا بشکند در دلبه دست معجز عیسی اگر آرند بیرونش

چنان حسن قبولی در ملامت نیست عرفی راکه هر ساعت در آغوش آورد بیدادگر دونش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عواطف عمیق و دردهای درونی عاشقانه است. شاعر با بیان دلی پر از درد و خون، به توصیف عشق و عواطفش می‌پردازد. او از مرگ و آزادی خواسته تا از ننگ‌های افسون‌آور رهایی یابد. عشق و محبوبی را توصیف می‌کند که زیبایی‌اش به حدی است که نمی‌توان بر آن تکیه کرد. او همچنین به ناز و غمزه محبوبش اشاره می‌کند و از احساسات و امیدش به او سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به تضاد میان عشق و ملامت پرداخته و نشان می‌دهد که عاشق هیچ‌گاه از عشقش دست نمی‌کشد، حتی اگر در عذاب باشد.