غزل شمارهٔ ۴۰۳

قافیه: نش۷ بیت

هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنشعذر ننگ این عمل در عهدهٔ شکر منش

خست از اندازه بیرون می برد دهر خسیسآتشی بینم که می گردد به گرد دامنش

گر محبّت باغبان گلشن جنت شودپا نگیرد گلبن آسودگی در گلشنش

در محبت زندگی را با شهادت جنگ نیستدیده ای باید که بیند خون من در گردنش

وه چه صیادی که هر صیدی که زخمی از تو یافتسر به دنبال تو دارد، تا بود جان در تنش

خلوتی کز نور شمع ما به حسن اندوده شدکوتهی دارد کمند آفتاب از روزنش

عرفی آن تر دامنی دارد که هنگام عذابآتش دوزخ بمیرد گر فشاری دامنش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق انسانی و ارتباطات عاطفی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که هر کسی که از خون و رنج او تغذیه کند، باید عذر خود را به گردن دیگری بیندازد. او همچنین به ناپایداری دنیا و آتش عشق اشاره می‌کند که دامن گیر آدمی می‌شود. محبت واقعی در زندگی باعث نمی‌شود که به جنگ و جدل بیفتیم و در این پیوند، توجه به درد و رنج‌های دیگران ضروری است. شاعر در ادامه به تشبیهات زیبا و عمیق‌تری می‌پردازد و به قربانی بودن در عشق و عواقب آن اشاره می‌کند. او همچنین به نور و زیبایی اشاره می‌کند که می‌تواند از محبت و عشق به وجود آید. در نهایت، شعر به تأکید بر شدتی که عشق می‌تواند بر زندگی داشته باشد و تاثیرات مثبت و منفی آن می‌پردازد.