غزل شمارهٔ ۳۷۲
العطش ای عشق، تلخ آبی به خاک ما بریزاز شرابی جرعهٔ بر جان پاک ما بریز
باغ ناموسیم، آب میوهٔ ما زهر بادشبنم آسودگی از برگ تاک ما بریز
از رهش ما را چه می سنجی، مروت را بسنجآبروی دشنهٔ نازی به خاک ما بریز
ارغوان زار حیا شد پایمال زعفرانمست خونی بر دهان خنده ناک ما بریز
بر لب سیراب عرفی ریختی صد چشمه زهرجرعه ای هم بر درون چاک چاگ ما بریز