غزل شمارهٔ ۳۳۴

قافیه: وچکد۵ بیت

گر نیم قطره ز دهان سبو چکدبال فرشته فرش کنم که بر او چکد

امید را بکُش، به نهانی، که تا ابداشگ مصیبت از مژهٔ آرزو چکد

بعد از هلاک گر بفشارند خاک منهم خون دل تراود و هم آب رو چکد

آن تشنگی به عشق فروشم که تا ابدآب حیات از دم شمشیر او چکد

عرفی درآ به نوحه که بسیار بی غممباشد ز دیده قطرهٔ اشکی فرو چکد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق خود از عشق و غم می‌پردازد. او می‌گوید که اگر حتی یک قطره از سبو بریزد، آماده است که بال فرشته‌ای را زیر آن فرش کند. او از امید سخن می‌گوید که باید در دل پنهان بماند تا اشک‌های غم از چشمانش بریزد. همچنین، حتی پس از مرگش، اگر خاک بر او فشار بیاورد، هنوز هم دلش خون می‌ریزد و آب رو از عشق او جاری می‌شود. عشق را به چیزی ارزشمند تر از آب حیات می‌داند و در نهایت، از درد و بی‌خبری خود می‌نالد و می‌خواهد که اشکی از چشمانش بریزد.