غزل شمارهٔ ۳۳۳

قافیه: سنمیگنجد۶ بیت

چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجدبه باغ عشق گیاه هوس نمی گنجد

ز زخم ناوک درد تو لذتی گیرمکه آن به حوصلهٔ ذوق کس نمی گنجد

از آن دلم ترکان جنگجو طلبدکه در حوالی آتش مگس نمی گنجد

در آ به سینه و صد کوه غم نه بر دلچنین که دردل تنگم نفس نمی گنجد

بگو به باغ بهشت آ و دلگشایی بینکه بلبل دل من در قفس نمی گنجد

صباح و شام در آن کوچه مِی کشد عرفیکه ترس شحنه و بیم عسس نمی گنجد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احوالات عاشقانه شاعر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق و تمایلات او را نمی‌توان در چیزهای عادی و معمولی گنجاند، همان‌طور که در چمنزار جایی برای خس نیست. او از زخم عشق لذتی عمیق می‌برد که دیگران قادر به درک آن نیستند. دل او تشنه جنگ و چالش است و در دنیای احساساتش، غم و غصه‌هایی است که هیچ‌کس قادر به درک آن نیست. عاشق می‌خواهد به بهشت برود و حال خوبش را با دیگران تقسیم کند، چرا که در دلش پر از احساساتی است که در قفس نمی‌گنجد. در نهایت، شاعر از روزها و شب‌هایی می‌گوید که در آن‌ها به عشق خود فکر می‌کند، در حالی که ترس و نگرانی او را احاطه کرده است.