غزل شمارهٔ ۲۸۲

وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)قافیه: یدهباشد۶ بیت

به لحد چگونه زین غم، دلم آرمیده باشدکه لبی چنان به مرگم، چو تویی گزیده باشد

اثر از نمک چو یابد، دلم از شراب دایمکه ز جام قطرهٔ می، ز لبش چکیده باشد

چو رود، ملول گردم، ز برم ، کناره سوزدکه به شومی من آیا، سخنی شنیده باشد

نبرد دل غیورم، ز خدنگ یار لذتبه کدام دل ندانم، هوسش خلیده باشد

چو رسد رفیق بر من، نگرد به گریه دایمکه به تازگی زمانی ، به رخ تو دیده باشد

دهد آن کسی به عرفی، به کمند آرمیدنکه ز غمزهٔ تو در خون، نفسی تپیده باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و اندوه شاعر به خاطر دوری از محبوبش است. شاعر احساس می‌کند که این غم چنان عمیق است که به خواب یا مرگی شبیه است. او از تأثیرات عشق و جذبه محبوبش بر دلش سخن می‌گوید و می‌گوید که تماس با او باعث غم و درد او شده است. همچنین، شاعر از بی‌تابی و التهاب درونی خود به هنگام دوری از محبوبش حرف می‌زند و این که حتی دوستانش هم نمی‌دانند او چه حال و روزی دارد. در نهایت، اشاره می‌کند که کسی می‌تواند در دام عشق او بیفتد که از تأثیر نگاه محبوبش بر دلش آگاه باشد.