غزل شمارهٔ ۲۸۱

قافیه: انهمیگرید۷ بیت

بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گریدسری خم کرده و در دامن پیمانه می گرید

کسی کش کام دل شدآشنای لذت ماتمچنان گر نوحه سازی گرید، از افسانه می گرید

دل خود را به آن خوش می کند، حسرت کش دنیاکه با خلق جهان در یک مصیبت خانه می گرید

کسی کز وادی عقل و جنون بیرون کشد خود رانه در معموره می خندد، نه در ویرانه می گرید

مگر آمیزش پاکیزه دارد مهر محبوبانکه شمع اندر میان خنده و پروانه می گرید

کسی کو شیشه ای خالی کند ، تا پر شود چشمشاگر با ما کشد ساغر، به یک پیمانه می گرید

جهان درمردن دل ، گریه و سوز است ، عرفی راکه گویی در عزای عاشق جانانه می گرید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تمجید از شراب و تأثیر آن بر دل می‌پردازد. او به تصویرگری شیشه‌ای که از شادی و اندوه می‌گرید می‌پردازد و بیان می‌کند که دل‌هایی که در جستجوی لذت و رضایت‌اند، به خاطر درد تنها یی و حسرت، در مصیبت هم‌چنان می‌گریند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که کسی که از عقل و جنون خود فراتر می‌رود، در هیچ حالتی نه می‌خندد و نه می‌گرید. او بر لزوم داشتن عشق پاک در زندگی تأکید کرده و می‌گوید که عشق حقیقی موجب گریه و درد دل می‌شود. در نهایت، او به غم و سوزی که در دنیا وجود دارد اشاره می‌کند و نوعی عزای عاشق را توصیف می‌کند.