غزل شمارهٔ ۲۷۱

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انهنگیرد۵ بیت

دل خانه در این عالم ویرانه نگیردقاصد به دیاری که رود، خانه نگیرد

دل خوش کن مردان خرابات بود عشقاز شعر که در کعبه و بتخانه نگیرد

معنی به دلم باز شد، اما به زبانماین گنج روان، جای به ویرانه نگیرد

بگشا لب میگون، که لب شهد فروشمآفاق به شیرینی افسانه نگیرد

کم نیست که از توبه پشیمان شده عرفیگر سبحه میندازد و پیمانه نگیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دل و عشق و جستجوی معنایی عمیق در زندگی است. شاعر می‌گوید که دل در دنیای ویران نمی‌تواند آرام بگیرد و به جایی که خانه‌اش نیست، نمی‌رود. او به مردان عاشق توصیه می‌کند که برای خوشی دل به خرابات و عشق روی بیاورند، زیرا شعر و هنر در مکان‌های مقدس نیز به آنها معنایی نمی‌دهد. شاعر احساساتش را در دل دارد اما نمی‌تواند به خوبی بیان کند. او از شیرینی و لذت زندگی می‌گوید و در پایان، به تجربه‌ی پشیمانی از توبه و نادیده گرفتن پیمانه‌ی می‌پردازد. در کل، این شعر بینشی نسبت به عشق، زندگی و جستجوی معنا دارد.