غزل شمارهٔ ۲۷۰
کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنندصد دل نموده وام و نیم نگاهی به او کنند
این تشنگی به جام و قدح کم نمی شودبا ساقیان بگو که فکر سبو کنند
این است التماس که ما را پس از وفاترندان باده نوش به می شست و شو کنند
نازم به غمزه اش که ز شوق خدنگ اوآسودگان حیات دگر آرزو کنند
عرفی چه بیم داری از آسیب دلبرانبگذار تا به جان تو ناخن فرو کنند