غزل شمارهٔ ۲۶۵
اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اندچون دعای خویش بر عرش قبولم دیده اند
آشنایی شان به من واپستر از بیگانگیستبس که ارباب حقیقت بوالفضولم دیده اند
غم هلاکم کرد و کس غمگین نمی داند مرابس که در ایام آسایش ملولم دیده اند
دشمنان، عرفی، ز بس غمگین تراند از دوستانتا تمناهای نومید از حصولم دیده اند