غزل شمارهٔ ۲۶۴

قافیه: نگیرد۵ بیت

کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیردز عیب خود پرستی ، هر زمان، بر مرد وزن گیرد

دم عیسی بخنداند گل امید صیادیکه در فصل بهاران دام او مرغ چمن گیرد

مه کنعان به خواب است ، ای صبا، بر برهمن بگذرکه گرگی ناگهان دنبال بوی پیرهن گیرد

از آن با عشق هرگز التفاتی نیست تقوا را که عاشق نکته با زاهد به کیش برهمن گیرد

زدم در گوشه ای تنها، که ریزم خون خود عرفی مبادا وقت مردن ناشناسی دست من گیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تجربه‌ی عمیق و پرشور عشق و تأثیر آن بر انسان است. شاعر به توصیف حالت‌های مختلف عاشقی می‌پردازد و می‌گوید که عشق به گونه‌ای است که فرد را از خود واقعی‌اش دور می‌کند و دچار عیب‌پیشگی می‌سازد. اشاره به قدرت عشق، امید و زیبایی‌ها همچنین مقایسه‌ای میان عشق و تقوا وجود دارد که نشان می‌دهد در رویارویی با عشق، تقوا و زهد اهمیت کمتری پیدا می‌کنند. در نهایت، شاعر به تنهایی و دردهای ناشی از عشق اشاره می‌کند و از ناشناسی که در زمان مرگ ممکن است دستش را بگیرد، می‌ترسد.