غزل شمارهٔ ۲۵۹

قافیه: وننمیاید۶ بیت

به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آیدکه از هر دیده ام صد چشمه خون بیرون نمی آید

کدامین دوست می آید به نزدیک من گریانکه تا آمد برمن، صد قدم بیرون نمی آید

نمی دانم که سنگ فتنه در هنگامه می باردکه این بی رحمی از بیداد گردون نمی آید

به داغ دل کند دست ملامت آن نمکساییکه هنگام تبسم زان لب میگون نمی آید

ز نام ناقه گاهی دوست را از نار می گیردکه دیگر جست و جوی لیلی از مجنون نمی آید

نزد این گریه ها بر آتشم آبی و دانستمکه صد توفان نوح از عهده اش بیرون نمی آید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به یاد نخل زیبایی می‌افتد که هرگز فراموشش نخواهد کرد، زیرا این یادآوری برای او همراه با درد و خونریزی است. او می‌پرسد کدام دوست با حالت گریان به سراغش خواهد آمد، در حالی که به نظر می‌رسد هیچ‌کس به نزد او نمی‌آید. شاعر در ادامه به بی‌رحمی زمان اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که بی‌عدالتی زندگی او را آزار می‌دهد. او از دشواری‌های عشق و دلتنگی یاد می‌کند، به‌ویژه وقتی که به یاد لبخند دوستش می‌افتد و در می‌یابد که پیامدهای این عشق قابل تحمل نیست. در نهایت، شاعر می‌گوید که از شدت اندوه و گریه‌اش، نمی‌تواند از سختی‌های زندگی به سادگی رهایی یابد.