غزل شمارهٔ ۲۵۸

قافیه: مخورد۷ بیت

کو شورشی که صحبت شادی به هم خوردغم خون دل بریزد و دل خون غم خورد

زهر غم تو گر بچکانم به کام خضرآب حیات ریزد و خون عدم خورد

نازم به آن کرشمه که جای کباب و میخون فرشته و دل مرغ حرم خورد

زخم زجاج دوست ندارد تراوشیکو شیشهٔ دلی که به دیوار غم خورد

گر شرح کاوکاو غم او رقم کنمدود از قلم برآید و مغز قلم خورد

می جوشدم ز هر سر مو چشمه چشمه خونهر گه که دل به ذوق شهادت قسم خورد

نامش ز لوح همت عرفی به در نویسآن تشنه کاب خضر ز جام کرم خورد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از غم و اندوه ناشی از عشق و خویشتن‌داری سخن می‌گوید. شاعر از شور و شوقی که تحت تأثیر غم قرار گرفته، می‌نالد و به تأثیرات زهرآگین عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که غم معشوقش چنان عمیق است که حتی اگر بخواهد آن را شرح دهد، کلمات او به دود تبدیل می‌شوند. همچنین، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از زخم‌های عاطفی ناشی از این عشق و وفاداری سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر نام معشوق را بر لوح همت خود به یادگار می‌نویسد، و به نوعی ناملایمات و تلخی‌های زندگی را در کنار اشتیاق و عشق ابراز می‌کند.