غزل شمارهٔ ۲۵۷

قافیه: رخاید۶ بیت

جان ز شوق لبت شکر خایددل به دندان غم جگر خاید

ظن پیری مبر که نغمهٔ کامبخت بر آب و دیر تر خاید

دل آشفته بخت من تا چندجای انگشت نیشتر خاید

آن که گیرد مزاج پروانهشعله چون میوه های تر خاید

بس که یابد حلاوت از پروازطائر شوق بال و پر خاید

لب شادی مکید یک چندیعرفی اکنون لب دگر خاید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و نلسون آورده شده است. شاعر از شوق و خوشی ناشی از لبان معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که دلش را غم و درد می‌خورد. او همچنین تأکید می‌کند که در سن و سال پیری نباید ناامید شود، زیرا زندگی هنوز می‌تواند شیرین باشد. دل آشفته شاعر از بلاهت بخت شکایت دارد و احساس می‌کند که باید به دنبال خوشی و لذت‌های زندگی باشد، مانند پروانه‌ای که از پرواز لذت می‌برد. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که اکنون زمان تغییر است و باید از زندگی و شادی‌های جدید بهره‌مند شد.