غزل شمارهٔ ۲۳۷

قافیه: مگیرد۵ بیت

برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیردبهل تا سوی دیر آید، اجازت از صنم گیرد

طواف کعبه کردم با دل پر آتش و ترسمکه ناگه شعله در بال مرغان حرم گیرد

اگر آزاد گردد دل ز سوز آتش دوزخز صد دریای آتش ، آفت یک شعله کم گیرد

ز آه سرد زاهد تیره گشت آیینهٔ ایماندلا عکسی بیفکن تا فروغ جام جم گیرد

خیال چشم اوچون با خود ازعالم برد عرفیهزاران فتنه و آشوب در شهر عدم گیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر درباره جستجوی حق و آزادی دل در برابر بیم و ستم به تصویر کشیده شده است. شاعر از برهمن (یکی از نمادهای ادیان هندو) می‌گوید که تحت فشار، به سوی بتخانه‌ها می‌رود. او با دل پر از ترس دور کعبه طواف می‌کند و به سوز آتش درون اشاره دارد. اگر دل از آتش دوزخ آزاد شود، به همین راحتی از شعله‌های آن کاسته می‌شود. همچنین، زاهدی که درونش سرد و تاریک است، ایمانش را از دست می‌دهد و شاعر از او می‌خواهد که تصویری بیفکند تا نور حقیقت به او برسد. خیال و محبت دوست به شدت تأثیرگذار است و گرچه در دنیای عدم قرار داریم، اما این عشق می‌تواند ایجاد فتنه و آشوب کند.