غزل شمارهٔ ۲۳۵

قافیه: تیکهبود۶ بیت

دارم ز زخم غمزهٔ او لذتی که بوداما نماند جان مرا طاقتی که بود

اکنون نمی توان طلب نیم عشوه کرددردم ببین که نیست مرا جراتی که بود

حرمان ز حد گذشت ولی چهرهٔ نیازدارد بر آستان حرم نیتی که بود

از دیدنت نمردم و نادیدنم بکشتدردا که دارم از تو همان خجلتی که بود

بی بهره کشتگان تو مِن بعد ازآن که بردکام شهید ناز تو هر لذتی که بود

عرفی به سجدهٔ صنم افزود رغبتمیعنی زیاده گشت مرا طاعتی که بود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌پردازد و از زخم‌های عشق و غمش سخن می‌گوید. او به یاد لذت‌های گذشته‌اش می‌افتد اما اکنون آن قدرت و جرات را ندارد که حتی نیمی از عشق را طلب کند. دردهایش او را به جایی رسانده که دیگر نمی‌تواند به ملاقات معشوقش برود، و حتی با نبود معشوق، احساساتی چون خجالت و حرمان بر او غالب شده است. شاعر همچنین به آستان معشوقش ابراز نیاز می‌کند و در نهایت به عبادت و سجده‌اش اشاره می‌کند که نشان‌دهنده افزایش محبت و ارادتش به معشوق است.