غزل شمارهٔ ۲۳۳

قافیه: وندهد۹ بیت

روی گرمی کو که داغم باز بوی خون دهدمرهمی نگذارد و خونابه ای بیرون دهد

سودهٔ الماس غم را داده آمیزش به زهرهست لذت بیدلی کو را ازین معجون دهد

گر زمام از پنجهٔ ناز آورد لیلی برونناقه را سر در حریم سینهٔ مجنون دهد

چون لب فرهاد بوسد جلوه گاه دوست رانیم بوسی بس که بر جولانگه گلگون دهد

من نخواهم مرد و او بیهوده زحمت می کشدلذتی کاین زخم دارد، صید او جان چون دهد

وه چه بزم دلگشایست ، آن که اهل درد رانالهٔ ماتم نشان از نغمهٔ قانون دهد

چون کنم ترک جگر خوردن ، که عشق این لقمه راچاشنی از زهر بخشد، پرورش در خون دهد

این تفاوت ها ز مشرب دان، نه از تاثیر عشقور نه یک می نشأ نتواند که دیگرگون دهد

کی شود عرفی دلم از گریه خالی، کی شودهر مژه صد چشمه و هر چشمه صد جیحون دهد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان درد و رنج ناشی از عشق می پردازد. او از گرمایی سخن می‌گوید که به رغم داغ بودنش، تنها بوی خون را به همراه دارد و هیچ مرهمی برای زخم‌هایش نیست. شاعر به تاثیر عمیق غم و عشق بر روح و جسمش اشاره می‌کند و از لذت و سختی‌های عاشقی سخن می‌گوید. او به نحوی به نیازی اشاره می‌کند که در وجودش وجود دارد و می‌گوید که حتی مرگ هم نمی‌تواند او را از این عشق نجات دهد. در نهایت، شاعر حسرت و عواطفش را ابراز می‌کند و می‌گوید کہ هر قطره اشک او به اندازه دریاهاست و همواره در درد و زخم عشق غوطه‌ور است.