غزل شمارهٔ ۲۱۷

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انهنسازند۶ بیت

آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازندبا همدمی محرم و بیگانه نسازند

افسانه مخوانید که مستان خرد سوزبا مصلحت مردم فرزانه نسازند

زنار نمودم به همه صومعه دارانتا دام رهم سبحهٔ صد دانه نسازند

تا حشر سراسیمه به هرکوچه درآیدگر خاک مرا خشت حرم خانه نسازند

آتش به دو عالم زده از ناز و مرا غمکز حسن تو بازیچه به افسانه نسازند

این سیل که بینم نمی از طبع تو عرفیظلمست که از خاک تو پیمانه نسازند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و افکار شاعر درباره غم و عشق پرداخته و به نقد افسانه‌سازی‌ها و تصورات نادرست در مورد عشق و درد می‌پردازد. شاعر می‌گوید کسانی که غم او را نمی‌فهمند، نمی‌توانند با محرم یا بیگانه‌اش ارتباطی واقعی برقرار کنند. او به انتقاد از کسانی می‌پردازد که در مسائل عاطفی تنها به مصلحت‌اندیشی می‌پردازند و از احساسات واقعی دوری می‌کنند. همچنین، از طرفی دیگر، شاعر به ناز و زیبایی معشوق اشاره دارد که او را به بازیچه‌ای در افسانه‌ها بدل کرده است و سرانجام به احساسات عمیق و سیلابی که از عشق جاری است می‌پردازد. او از سختی‌ها و چالش‌های ناشی از عشق و غم خود سخن می‌گوید و می‌خواهد که حقیقت عشق را فراتر از افسانه‌ها درک کنند.