غزل شمارهٔ ۲۱۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارکند۵ بیت

کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کندزمانه را گل آشوب در کنار کند

گناه کارم و دردا که نیست آن عزتکه انفعال به عفوم امیدوار کند

برای آن که دلیرش کند به خون ریزیزمانه شوق تو را مایل شکار کند

به ناله نرم بسازم دلت ، از آن ترسمکه نالهٔ دگری در دل تو کار کند

خوش آن که پیش تو پرسند حال عرفی راشکایتی به کنایت ز روزگار کند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات شاعر در مورد فتنه‌ها و مشکلات زمانه می‌پردازد. شاعر از فقدان عزت و امید گله‌مند است و نگران تأثیراتی است که این مشکلات بر دل و جان او دارند. او به نوعی ناله و درد درونش را به تصویر می‌کشد و از این می‌گوید که چگونه زمانه می‌تواند انسان‌ها را به سمت خشونت و خون‌ریزی هدایت کند. همچنین، او آرزو دارد که کسی از حال او بپرسد و شکایتش را به شکل کنایه‌ای بیان کند. در کل، این شعر به روایتی از بحران‌های روحی و اجتماعی انسان‌ها در زمانه‌ی خود اشاره دارد.