غزل شمارهٔ ۲۱۵

قافیه: ارنگنجد۵ بیت

زندانی شوق تو به گلزار نگنجدجز در قفس مرغ گرفتار نگنجد

در دست ریا باده کشان تا در کعبهبگذشته میانی که به زنار نگنجد

هرذره نه شایسهٔ طوف حرم اوستخورشید در این سایهٔ دیوار نگنجد

فریاد که غم های تودر سینهٔ تنگماندک نبود لایق و بسیار نگنجد

ای عافیت آموز مشو همدم عرفیدر صحبت اوجز دل بیمار نگنجد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و عشق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که عشق او به معشوق همچون زندانی است که نمی‌تواند در فضای محدود گلزار جای بگیرد و تنها در قفس مرغ گرفتار قرار می‌گیرد. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که ریاکاران و باده‌نوشان نمی‌توانند به مقام و منزلت حقیقی معشوق دست یابند. دلش برای غم‌های معشوق تنگ است و می‌گوید که دردها و احساسات او آن‌قدر زیاد است که در دل تنگش نمی‌گنجد. در پایان، شاعر از عافیت‌جو می‌خواهد که در کنار عرفی، فقط با دل بیمار او هم صحبت شود و دیگران را از این عشق دور کند.