غزل شمارهٔ ۱۹۳

قافیه: لدارد۵ بیت

سراپای وجودم در محبت ، حال دل داردز ذوق درد، بیرونم ، درون را مشتعل دارد

فغان از جلوهٔ حسنی که دل های شهیدان راز ننگ آرمیدن های حیرانی خجل دارد

گل امید ما را آفت پژمردگی نبودکه باغ آرزوی ما هوای معتدل دارد

به عهد حسن او گاه تبسم بینی از دل هاکه گویی مردهٔ صد ساله در سینه دل دارد

یکی صد شد عذاب اهل عصیان،کز لحد عرفیز خون گرم دل، سیلی به دوزخ متصل دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و محبت عمیق سخن می‌گوید. شاعر از حال خوش خود به دلیل محبت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این عشق، حتی در دنیا پر از درد، درونش را شعله‌ور کرده است. همچنین به زیبایی و جذابیت عشق اشاره می‌کند که دل‌های انسان‌های شهید را تسخیر کرده و آن‌ها را از خجالت‌های حیرانی رهایی می‌بخشد. شاعر می‌گوید که در باغ آرزوها، امید پژمرده نمی‌شود و فضای دل‌انگیزی برقرار است. او همچنین به وعده‌های زیبای عشق اشاره می‌کند که گاه دل‌ها را از شادی پر می‌کند. در پایان، از عذاب اهل عصیان و تبعات آن در دنیا و آخرت سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عذاب آن‌ها به مانند سیلی به دوزخ متصل خواهد بود.