غزل شمارهٔ ۱۸۳

قافیه: امتباید۶ بیت

گر دَرِ عشق زنی تاب ملامت بایددل آمادهٔ آشوب قیامت باید

در قبول نظر عشق هزاران شرط استاول از عافیت رفته ندامت باید

تا به کی شاهد معنی بکشد بند نقابعمر ها بر در اندیشه اقامت باید

حسن سلمی ز تماشاگه هر بوالهوس استچشمی از دیدن جز وِی به سلامت باید

طاقت سایه نداریم، چه اندیشه کنیمپنجه در پنجهٔ خورشید قیامت باید

عرفی از رمز ملامت نشود دعوی عشقهمه صاحب نظرانیم، علامت باید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و پیچیدگی‌های آن است. شاعر می‌گوید اگر کسی در عشق دچار ملامت شود، باید در عواطف خود آماده چالش‌های بزرگ باشد. برای عشق، شرایط زیادی وجود دارد و اولین شرط آن، دوری از عافیت و پشیمانی است. همچنین، عشق واقعی نباید فقط در ظاهر خلاصه شود و باید به عمق معنا توجه کرد. شاعر تأکید می‌کند که زیبایی واقعی در عشق باید محفوظ بماند و تنها دل باخته کسی باشد که شایسته محبت است. در نهایت، او می‌گوید که حس عشق نمی‌تواند بدون درک عمیق ایجاد شود و همه باید به این علامت‌ها توجه کنند.