غزل شمارهٔ ۱۷۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: نیساختهاند۸ بیت

در چمن حوروشان انجمنی ساخته اندچشم بد دور که بهشتی چمنی ساخته اند

ننشیند دل این طایفه در قصر بهشتکه به معموره ی دل ها وطنی ساخته اند

چون بسنجید به فرهاد مرا، یا مجنونکه به بازیچه ی هر یک سخنی ساخته اند

ای برهمن بنگر معبد صوفی و ریاکاین طرف دیر بت و برهمنی ساخته اند

دل شهید غم او بود که از شهر وجودآمد آواره که جای دهنی ساخته اند

حله ها سوخته اند اهل بهشت از غیرتتا شهیدان تو گلگون کفنی ساخته اند

تیر آن غمزه حلال است ولی جمعی راکه ز دل جامه و از جان بدنی ساخته اند

لذت شعر توعرفی به همه عالم گفتکه ترا مایل شیرین دهنی ساخته اند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهشت و چمن‌های آن اشاره می‌کند و می‌گوید که بهشتی در دل‌ها ساخته شده است، نه در قصرها. او می‌خواهد بفهمد که آیا عشق فرهاد و مجنون را می‌توان با چیزی سنجید، چرا که حرف‌های مردم مانند بازیچه‌ای است. شاعر همچنین به معبد صوفی و ریا اشاره دارد و از تضاد بین معنویت واقعی و ظاهری سخن می‌گوید. دل شهیدان از غم و عاطفه‌ای که دارند، به جایی پناه می‌برد، چون در بهشت نیز حساسیت و عشق موجود است. در نهایت، او به لذت شعر و تاثیر آن بر مخاطبان اشاره می‌کند و می‌گوید که شعر او معرفتی را به دیگران انتقال داده است.