غزل شمارهٔ ۱۶۶

قافیه: وبسوزاند۶ بیت

خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاندبه هر جانب که غلتم داغ در پهلو بسوزاند

میا در باغ ما رضوان که نخل آرای این گلشنبه هر جانب که رو آرد، نسیمش رو بسوزاند

لبم گر با ترنم آشنا گردد در این معنیصد آتش خانه از یک نعره ی یا هو بسوزاند

ز بهر عافیت زانو نرنجانی که از گرمیسر شوریده ی من عشق را زانو بسوزاند

اگر یک دم نفس در دل نگهدارم، ز هر مویمجهد برقی که چندین خانه از هر سو بسوزاند

چنان با نیک و بد عرفی، به سر بر کز پس مردنمسلمانت به زمزم شوید و هندو بسوزاند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و شوق به می‌نوشی و دل‌تنگی‌های ناشی از آن است. شاعر به زیبایی توصیف می‌کند که چگونه هر بار که به یاد عشق و می‌افتد، آتش درونش شعله‌ور می‌شود. او به محفل‌هایی اشاره می‌کند که با عشق و می عشق‌آفرین هستند و باز هم زوایای دل را می‌سوزانند. به طور کلی، شعر حس عمیق عاشقانه و اشتیاق شدید برای تجربهٔ عشق را به تصویر می‌کشد. در نهایت، شاعر به تلاش و جهد برای حفظ این احساسات و اثرات آن‌ها بر روح و وجود خود اشاره می‌کند.