غزل شمارهٔ ۱۶۷

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: یرمیاید۵ بیت

نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آیدکه می‌داند بر بیمار از جان سیر می‌آید

هوس هم جوش عشق آمد، وه چه ظلم است اینکه روباه مزور هم‌عنان شیر می‌آید

شهنشاهی به ملک دلبری در ترکتاز آمد... ز نور حسنش مهر و مه زیر می‌آید

نمکسایی کن ای عشق از برای زخم بی‌دردانکه زخم با نمک سود از دیم شمشیر می‌آید

منم آن مست ای عرفی، کز لب شیون تراز منترنم زود می‌رنجد، تبسم دیر می‌آید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به انتظار و شوقی که برای عشق و درمان دردهایش دارد، اشاره می‌کند. او به تأخیر مسیحا برای کمک به بیمار اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق و هوس، در حالی که به هم نزدیک می‌شوند، ناعادلانه رفتار می‌کنند. همچنین از زیبایی و جذابیت محبوب، به عنوان شهنشاهی در عالم عشق یاد می‌کند که نور او دیگر آسمان‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر از عشق می‌خواهد تا برای زخم‌های دردمندان مرهمی بگذارد و در نهایت، به شخص شادابی اشاره می‌کند که از لبخند محبوبش رنج می‌برد و چنان است که گویی خوشحالی و درد همزمان در زندگی‌اش وجود دارند.