غزل شمارهٔ ۱۶۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اگستاخ۹ بیت

چنان غم تو به آزار جان ما گستاخکه با رخ تو کند خوی آشنا گستاخ

قبای ناز چو پوشی بعد ازین یاد آرکه می گشاد کسی بند این قبا گستاخ

نهال قد تو را رشک شاخ گل گفتمبه شاخ گل نوزد بعد ازین صبا گستاخ

به عشق ساده رسد محرمی، نه عقل فضولکجاست قرب ادب پیشه و کجا گستاخ

ادب ز من طلبد شوخ آشنا روییکه از تبسم او می شود حیا گستاخ

از آن سبب در بیکانه کوفت حسن غیورکه با کرشمه ی او هست آشنا گستاخ

عطای دوست شرابی دهد که از آن آمدگناه پیشه به هنگامه ی جزا گستاخ

در آن مقام که از ناز حسن دلگیر استاز این مترس که بیگانه ای، در آ گستاخ

نیافت ره به حریم یگانگی عرفیکه همتش به ادب بود، مدعا گستاخ

خلاصه

هوش مصنوعی: غمی که از عشق تو بر جان ما می‌نشیند، به حدی است که حتی آشنا نیز جرأت می‌کند. هنگامی که تو به تن می‌پوشی، به یاد می‌آورم که کسی از این زحمت رها می‌شد. قامت تو چنان زیباست که من آن را به گل نسبت می‌دهم و حتی نسیم نیز در وصف آن گستاخ می‌شود. عشق ساده‌ای برای کسی که در این مقام ادب و معرفت را نمی‌داند، کجاست؟ ادب از من می‌خواهد که با حسن خود با احتیاط رفتار کنم، زیرا لبخند تو حیا را زیر پا می‌گذارد. آن‌کس که در دل ما عالم غیور است، با کرشمه خود آشنایی را فراموش کرده است. دوست، شرابی می‌دهد که جرأت ما را در برابر عذاب‌های جزا افزایش می‌دهد. در جایی که از زیبایی دلگیر می‌شویم، نگران نباش که بیگانه‌ای وارد می‌شود. عرفی نتوانسته به حریم یگانگی دست یابد، زیرا شجاعت او در ادب است.