غزل شمارهٔ ۱۵۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ارمت۴ بیت

ای دل طمع مدار که بی غم گذارمتوین هم قبول کن که به جان دوست دارمت

تاراج عافیت نبود کار دوستانوبن هم ز دوستی است که دشمن شمارمت

صد ره شکسته ای دلم از جور، هیچ گاهنگشوده ای نقاب که معذور دارمت

عرفی ز آه و ناله خموشی ، دگر بیاتا زخم های سینه به ناخن بکارمت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با دل خود سخن می‌گوید و از آن می‌خواهد که به آرزوهای بی‌ثمر نپردازد و قبول کند که او با وجود مشکلات، به دوستش عشق می‌ورزد. او به بی‌وفایی و ناپایداری دوستی اشاره می‌کند و می‌گوید که در دوستی ممکن است گاهی به دشمنی تبدیل شود. دل شاعر از جفا و کج‌رفتاری دیگران شکسته است، اما او هنوز احساس محبت را پنهان کرده و از دلش می‌خواهد با سکوت و آه، دردهایش را بیان کند. در نهایت، شاعر از معشوقش می‌خواهد که به او بیاید تا بتواند زخم‌هایش را در خود عمیق‌تر کند.