غزل شمارهٔ ۱۵۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اییرفت۶ بیت

شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفتغرض که مدت عمرم به بینوایی رفت

ز ناز راندی و دانم ولی نیابم بازکه این معامله با طبع روستایی رفت

هزار رخنه به دام و مرا ز ساده دلیتمام عمر به اندیشه ی رهایی رفت

نیافت عشق درّ شب چراغ در ظلماتاگر که چه شب به دنبال روشنایی رفت

مقربان همه بیگانه اند از در دوستغرور بود که نامش به آشنایی رفت

ز شیخ صومعه جستم نشان عرفی، گفتبه آستان برهمن به چهره سایی رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زندگی خود و چالش‌های آن اشاره می‌کند. او از شب‌هایی که به خواب رفته و روزهایی که به بیهوده‌گویی گذشته، صحبت می‌کند و از اینکه عمرش در فقر و درد سپری شده است، ابراز ناراحتی می‌کند. به رغم اینکه عشق او را راند، باز هم نتوانسته است آن را بیابد و تمام عمرش در جستجوی آزادی سپری شده است. او به ناکامی خود در پیدا کردن عشق در تاریکی شب اشاره دارد و می‌گوید که دیگران در نزدیکی دوستش بیگانه‌اند. در نهایت، به دلیلی می‌پردازد که ارتباطش با عرفان و جستجوی حقیقت به فراموشی سپرده شده است.