غزل شمارهٔ ۱۵۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایشافت۵ بیت

نازنده جهان از تو به آلایش آفتای آفت آسایش و آسایش آفت

تا دیده فلک شیوه ی آفت گری تویک لحظه نپایید ز فرمایش آفت

باید همه آفت شد اگر امت عشقیراضی نشود عشق یه آلایش آفت

چندان که دلم آفت عشقت طلبد، نیستدر حوصله ی عشق تو گنجایش آفت

آراسته از آفت نازت دل عرفیای ناز دل آرای تو آرایش آفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و او را منبع آزار و آرامش می‌داند. او از آفت‌هایی که عشق به همراه دارد سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی اگر عشق درد و رنج هم به همراه داشته باشد، باز هم باید به آن رضایت داد. شاعر از دلایل و پیامدهای عشق و آلام ناشی از آن می‌نویسد و در پایان به زیبایی و ناز معشوق خود اشاره می‌کند که این زیبایی نیز خود نوعی آفت است. در کل، این شعر به تضاد عشق و آلام آن پرداخته و احساسات عمیق شاعر را نسبت به معشوقش نشان می‌دهد.