غزل شمارهٔ ۱۵۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: وشگشت۵ بیت

دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشتلیک شادم کز فغان در محفلش خاموش گشت

مرده ام زین غم که ناگه نیش ها در وی خلددوش چون دل با خیال دوست هم آغوش گشت

آن که دوش و دست او سجاده و تسبیح داشتجام می بر کف برون آمد، سبو بر دوش گشت

جان و دل دیدند هر گه با لقایش در سخناین تمامی چشم گردید، او سراسر گوش گشت

من خدنگ ناله شب دزدیدم از لذت به دلغافلان گویند عرفی از فغان خاموش گشت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه‌ای عاطفی و روحانی صحبت می‌کند که در شب گذشته به دست آورده است. او از وصل محبوب می‌گوید که باعث بیهوشی‌اش شده، اما خوشحال است که فریادش در محفل محبوب خاموش گشته است. شاعر به دردها و غم‌هایش اشاره می‌کند و به یادآوری لحظات خوش با معشوق می‌پردازد. او تضاد بین عبادت و عشق را بیان می‌کند، جایی که فردی که در حال نماز و تسبیح بوده، ناگهان به عشق و می‌پردازد. در نهایت، شاعر به تأثیرات عمیق عشق بر وجود انسان اشاره می‌کند و اعتراف می‌کند که بی‌خبران از این احساس عمیق، به او می‌گویند که بی‌صدا شده است.