غزل شمارهٔ ۱۴۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اسنیست۶ بیت

آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیستتا هست او به ملک دلم روشناس نیست

گر خلق پاسبان متاع سلامت اندمحنت متاع ماست که محتاج پاس نیست

با گفته در مساز که گفتار پرده استهر نکته ای که گفته شود بی لیاس نیست

شیر آیدم به راه و بر او بر غلط کنمور نه به راه عشق مگس بی هراس نیست

منزل شناس عشق گرامی بود ولیمنزل چو نیست قیمت منزل شناس نیست

عرفی به شکر نعمت غم کوتهی مکنکز دوست دشمنان بتر از ناسپاس نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و پیچیده شاعر نسبت به عشق و دشواری‌های آن است. شاعر می‌گوید که آن فتنه‌ای که او را می‌سوزاند، نیازی به التماس ندارد و این درد ناشی از عشق را نمی‌توان از دوستان پنهان کرد. او به یادآوری می‌کند که مراقبت از سلامت و خوشبختی، درد و رنجی به همراه دارد که نیازی به پاسبان ندارد. همچنین، اشاره می‌کند که سخن گفتن در مورد عشق همیشه بی‌پوشش نیست و هر نکته‌ای که گفته شود، حاوی معانی عمیق‌تری است. شاعر در آخر به این نتیجه می‌رسد که شکرگزاری در برابر مشکلات عشق، ضروری است، زیرا برخی از دوستان خطرناک‌تر از دشمنان هستند.