غزل شمارهٔ ۱۲۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ابهست۷ بیت

هوش اگر ناخن زند بر دل شراب ناب هستور سبو از می تهی گردد خمار و خواب هست

ای که گویی باعث غم خوی غمگین روی باشغم ز بی باکی ندارم ورنه خود اسباب هست

گر نمی ارزم به وصلت ز آرزو منعم مکندر دل عاشق هزاران مطلب نایاب هست

از خیالت هر شبم بام در دل روشن استماه گو طالع مشو در کوی من مهتاب هست

ابله آن بی درد کاندیشد که اهل عشق راعافیت با مردن و کاسودگی در خواب هست

منت دو قطره آب ای دیده بر من تا به کیدر سفال هر سگی گو جرعه ای زین آب هست

دل تهی کن عرفی این غم را به دل نتوان گذاشتدوستان را گر نباشد دشمنان را تاب هست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و غم‌های ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هوش و عقل اگر به دل شراب ناب بزند، باعث شگفتی و شادی می‌شود، اما اگر سبو از می تهی باشد، تنها خمار و خواب باقی می‌ماند. او به کسی که او را غمگین می‌کند، می‌گوید که غم از بی‌باکی او ناشی نمی‌شود و اگر عشق او را رها کند، ارزشش کم نمی‌شود. شاعر از آرزوها و خیالاتش سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق واقعی و درد آن از خواب و راحتی عافیت جداست. او به دوستان و دشمنانش اشاره می‌کند و یادآوری می‌کند که غم و درد را نمی‌توان در دل نگه داشت. در نهایت، شاعر بر رهایی از غم‌ها تأکید می‌کند.