غزل شمارهٔ ۱۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: وناردمرا۵ بیت

عشق کو تا در بیابان جنون آرد مراتشنه سازد، بر لب دریای خون آرد مرا

در می طامات خوش لایعلقم، مطرب کجاستتا به هوش از نغمه های ارغنون آرد مرا

در بهشتم کن خدایا تا نمانم شرمسارتا که از شرم گنه دوزخ برون آرد مرا

می رود اندیشه ام در کعبه از دیر مغانمی برد باری نمی دانم که چون آرد مرا

گر بنالم عرفی از عقل و خرد معذور دارمن به این وادی نه خود آیم، جنون آرد مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تجلی عشق و جنون پرداخته است. او به عشق به عنوان نیرویی اشاره می‌کند که او را به سمت بیابان جنون می‌برد و تشنگی را در دلش ایجاد می‌کند. او از معشوق می‌خواهد تا با موسیقی و نغمه‌های خوشش، او را از حالتی که در آن گرفتار شده نجات دهد. همچنین به خداوند درخواست می‌کند که در بهشتش جای دهد تا از شرم گناهانش رهایی یابد. شاعر نیز از دردی که در دلش دارد سخن می‌گوید و اذعان می‌کند که در این مسیر، عقل و خردش را کنار گذاشته و به نیروی عشق و جنون روی آورده است.