غزل شمارهٔ ۱۱
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: وبمرا۷ بیت
التفاتی نیست با امید مطلوب مرامرحمت با یاس باشد، خوی محبوب مرا
تا به حال من کند اندیشه های باطلشپیش او در آتش اندازید مکتوب مرا
زان حجاب افتاد و زین عم خانه می ناید بروندشمنی با خویش تا کی جان محبوب مرا
گفت و گو های دل شوریده ام باطل مدانبهره ای از هوشمندی هست مجذوب مرا
گریه را ذوق است کانر تهمتی باعث نشستور نه یوسف در گریبان است یعقوب مرا
جسن و ناز و عشوه خواهد هر دم از شرم ادبحسن اهلیت دهد آزاد محبوب مرا
ناصبوری گر کند عرفی دلم عیبش مکنناصبوری شرط اصلاح است ایوب مرا