غزل شمارهٔ ۱۱۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انیدرست۸ بیت

عشق کو تا نو کنم با درد پیمانی درستاز فغان در شهر نگذارم گریبانی درست

با وجود آن که عشق آورد صد داروی تلخبهر درد ما نشد اسباب درمانی درست

تا نبردم صد شکاف از دست، گریبانم نهشتوای اگر بودی به دست غم گریبانی درست

غم ندارم گر بود سامان عیشم ناتمامعیب باشد سفره ی درویش را نانی درست

صید عشق ار خام باشد نیم خورد آتش استنیست در خوان محبت مرغ بریانی درست

گشت کفر آلوده ایمانش ز طعن قدسیانهر که در ایام حسنت داشت ایمانی درست

با همه کج نغمه گی خندند زاغان چمنعندلیبی گر زند ناگاه دستانی درست

چند عرفی بنده ی فرمان خود باشی، کسیبندگی را می کند نسبت به سلطانی درست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره تجربیات پیچیده عشق و غم است. شاعر اعتراف می‌کند که عشق با دردی همراه است و در تلاش است تا از آن دردی که تحمل می‌کند، درمانی بیابد. او به تضادهای عشق و غم اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگرچه عشق ممکن است زجرآور باشد، اما می‌تواند لذتی عمیق نیز به همراه داشته باشد. او همچنین به نقد اجتماعی می‌پردازد و مفهوم فقر و ضعف در زندگی را مطرح می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که وابستگی به دیگران و قدرت‌ها، محدودیت‌هایی را به همراه دارد که باید آن‌ها را بشناسیم.