شمارهٔ ۴۷۰
مژه در گهر گرفتم که نظر کنی نکردیبه رهت نثار کردم که گذر کنی نکردی
گله آه از تو دارم که چه کرده ای تو با منبه فلک تو را رساندم که اثر کنی نکردی
چو نی از دم نوازش همه عمر زهر غم رابه تو تنگ از آن گرفتم که شکر کنی نکردی
چو صدف لبی گشودم گهر دلم شکستیمس خویش را کشیدم که تو زر کنی نکردی
به تو عرض درد کردم که دوا کنی فزودیز تو بود چشم بینش که نظر کنی نکردی
همه دم چو شعله داری تو هوای سرکشی رانفس آتشین نمودم که حذر کنی نکردی
دم رفتن تو غافل ز حیات خود گذشتمقسمت به جان چو دادم که خبر کنی نکردی
وطن تو خاطر من تو مقیم دور گردیز چنین دیار گفتم که سفر کنی نکردی
تو سیاهی از سفیدی نکنی چو فرق سوزمبه دمی شب فراقم تو سحر کنی نکردی
تو به این عیار جوهر چه در تصنعبه تو صنعتی نمودم که هنر کنی نکردی
سبق وفا نوشتم که ز بر کنی نخواندیگرهی چو قطره بستم که گهر کنی نکردی
ز صفای لوح نورس رقم غبار خاطربه ملازمان نوشتم که به در کنی نکردی