شمارهٔ ۴۴۲
از نوبهار چین جبین شکفته ایدارم نگار خانه ی چین شفته ای
از عارضت بهشت برین شکفته ایخال از خط تو نافه ی چین شکفته ای
جوش تبسم تو بهار لطیفه ایخط لب تو نقش نگین شکفته ای
در جوش نوبهار خط از داغ حسرتیمچون خال بر لب تو غمین شکفته ای
برخاتم نظاره من چون عقیق اشکشد غنچه ی لب تو نگین شکفته ای
وا شد دل از بیاض بنا گوش نوخطشآمد به دست فکر زمین شکفته ای
دل باختم نبرد شکر خند غنچه ایگل کرده نقش خاک نشین شکفته ای
مه را نمانده است به دل از کَلَف غبارتا دیده لطف خال جبین شکفته ای
در بر قبای آل چو آن گل سوار شددیدم چو لاله خانه ی زمین شکفته ای
هر چند همچو شام محرم گرفته امدارم چو صبح عید جبین شکفته ای
خاشاک از مصاحبت گل شکفته استای کاش می شدیم قرین شکفته ای
در پرده ی همند بهار خزان ماچو نخل ماتمیم حزین شکفته ای
نورس بهار کرده گل زخم و داغ دلداریم شاهد نمکین شکفته ای