شمارهٔ ۳۷۹
دلی حیران آن حور پری رو در بغل دارمارم در آستین گلزار مینو در بغل دارم
لباس مشکی بختم شب اندر روز می گرددنگارم را چو افشان کرده گیسو در بغل دارم
ز داغم چون مشبک های مجمر بوی مشک آیدکه رشک نافه دل زان خال هندو در بغل دارم
چنان محو غزال آن نگه چشم ترم باشدکه جای طفل اشک خویش آهو در بغل دارم
حدیث شوخی انشا کرده هر دم خامه ی مژگانز دل مجموعه ی چشم سخنگو در بغل دارم
چو درس عشق خالش طفل اشکم کرده است از بربرای او ز نقد داغ جلد دو بغل دارم
نماید لاله های داغ دل خندان از سوسنگل زخمی کز آن شمشیر ابرو در بغل دارم
چنانم عقده ی دل بی ترنج آن ذقن بالدکه هر کس دید پندارد که لیمو در بغل دارم
ز شام تیره ی غم همچو نورس نیستم در همکه چاک سینه را چون صبح از آنرو در بغل دارم