شمارهٔ ۳۷۸
دمی که از مه رویش نقاب می گیرمعیار حوصله ی آفتاب می گیرم
چو لعل یار به موج شراب می گیرمز چهره اش عرق آفتاب می گیرم
شبی که ساغر از آن پر عتاب می گیرمز دست صبح گل آفتاب می گیرم
زطره اش سبق پیج وتاب می گیرمبه دام بخت سیاه آفتاب می گیرم
نظر ز خط تو در مشک ناب می گیرمسبق ز حاشیه ی آفتاب می گیرم
ز اشک پرتو روی تو در نظر دارمبه شبنم آیینه آفتاب می گیرم
رخش ز شرم شود مشرق هزار سهیلچو سیب غبغب او بی حجاب می گیرم
هزار ناله چینی در آستین دارمشبی که طره ی زلفش به خواب می گیرم
دگر به یاد گل آستین رخسارتزخار خار دل خود گلاب می گیرم
علاج خوی تواز خون دل نظر دارمزبان شعله به اشک کباب می گیرم
به مهر و ماه اگر بی توچشم آب دهمنگاه تشنه به موج سراب می گیرم
سوال بوسه ام از لعل یار بی جا نیستبه این خوشم که از آن لب جواب می گیرم
چو هیچ نیست ز اشک و غبار خاطر خویشگل عمارت دلها در آب می گیرم
شباب و شیب و غم و شادی و فراز و نشیبدر این محیط چو نقش بر آب می گیرم
چو نورس آتش شوقی به زیر پا دارمهزار جا سر ره بر شتاب میگیرم