شمارهٔ ۳۴۷
رویت چو ماه چارده از صنع ذوالجلالنا دیدن جمال توباشد مرا ملال
از سینه بس که آه کشیدم زهجر تواز غم گداخت جسم و کمر گشت همچو دال
بسیار عاشقان ز برای تو در جهانکردند جان و مال و تن و خود خود حلال
هجرت ز بس گداخته جسم نزار رااز لاغری نموده تن از ضعف چو هلال
این یک نفس که هست به تن از فراق توباری است بس گران شده بر جان من وبال
شام فراق هجر تو گردد بدل به صبحامیدوارم از نظر لطف ذوالجلال