شمارهٔ ۲۶۶
خالی که به لعل یار باشدداغ جگر بهار باشد
گریان چو شوم به یاد رویشاشکم عرق بهار باشد
چون آب ز گوهر آتش دلاز لعل تو آشکار باشد
بر سینه ی صبح داغ خورشیدزان گوهر گوشوار باشد
چون نار که افشرند در کفمژگان تو در فشار باشد
گردد چو ملازم لبت دلامید که برقرار باشد
گردید چو یار چار ابروچشم دل من خمار باشد
از لطف مدام او غبارمبرنکهت گل سوار باشد
در وقت حساب بوسه دل رااندیشه بی شمار باشد
بر چهره یار خط نمایددر خاطر اگر غبار باشد
چون غنچه مرا ز دزد معنیبر بستن لب حصار باشد
مستیم ز جام هوشیاریدانش می بی خمار باشد
سرچشمه ی زنده رود فیض استهر دیده که اشکبار باشد
تا چند زخلف وعده نورسخاک ره انتظار باشد