شمارهٔ ۲۵۵

۷ بیت

دگر از تاب دردم ناله در تاثیر می پیچدفلک را آه من در آتشین زنجیر می پیچد

نگارم بر ورق از پیچ وتاب دل اگر خرمیچو زلف نال در کف خامه ی تحریر می پیچد

جهان را پرتو اش در شعله ی جواله می گیردز رشک ماه من چون مهر عالمگیر می پیچد

سر زلف مسلسل را اگر دام دلی سازدرگ جان مرا در ناله ی زنجیر می پیچد

خدنگ آهم از سرگشتگی کی بر نشان آیدکه چون گرداب در بحر کمانم تیر می پیچد

بیا بر دامن تسلیم زن دست تصرف راکه تقدیر قضا سر پنجه تدبیر می پیچد

اگر انشا کنم نورس حدیث شعله ی خویشزبان چون موی آتش دیده در تقریر می پیچد